Sabaidee!

Allemaal een gezellige Kerst gehad en lekker gegeten? We hebben jullie in deze tijd wel extra gemist maar we hebben er samen ook leuke dagen van gemaakt hier in Thailand. Daar vertellen jullie de volgende keer over want we willen jullie nu vertellen over de afgelopen twee weken in het noorden van Laos. Helaas was dit eigenlijk te kort voor dit mooie en bijzondere land maar dit komt omdat we rekening moeten houden met een geboekte vlucht naar India. We vonden Laos een geweldig mooi land met een authentiek karakter zoals we dat hier nog niet eerder in Azië hebben gezien. 80% van de bevolking leeft in kleine `dorpjes´ in de bergen waarvan er veel bijna afgesloten zijn van de rest van de wereld. Er is op veel plaatsen nog geen elekticiteit en 75% van de mensen leeft van minder dan 1,50 euro per dag. De mensen leven vaak nog erg primitief, echt een hele andere wereld dan de onze. Vooral tijdens de tweedaagse trekking waarbij we in een bergdorpje geslapen hebben zagen we dit terug. Ondanks dat Laos zo'n groot land is wonen er maar 5,6 miljoen mensen. Hierdoor is nog veel natuur onaangetast en onvervuild.

In Lao-style de grens over.. wat een belevenis!
Ons plan was om in drie dagen van Sapa (Vietnam) naar Luang Prabang (Laos) te reizen. We wisten dat het een lange zit zou worden maar dat het zo zou gaan hadden we ons niet voor kunnen stellen. Dag 1 worden we zoals altijd te laat opgehaald door een minibusje. Naast dat het busje al propvol zit wordt onze bewegingsruimte helemaal geminimaliseerd door de zakken rijst en koffiebonen onder onze voeten. Naast goederen en mensen werden er ook kippen en kuikens in ons busje vervoerd die er voor zorgden dat we continu in de stank zaten. Met zoveel mensen en dieren op een kleine ruimte vinden we het niet gek dat ze verwachten dat nieuwe pandemiën zullen ontstaan in Azië.
We zullen het kort houden, maar steeds als we denken dat het busje echt vol zit en er écht niemand meer bij kan stopt de chauffeur en propt er zich nog iemand bij. Onze definitie van vol hebben we in Azië al meerdere malen bijgesteld. Een wc-stop is op een grasveldje waar mannen en vrouwen door elkaar staand (?!) hun behoefte doen. Algauw blijken de wegen niet hetzelfde als eerder in Vietnam. De wegen zijn onverhard en bochtig door de bergen. Door de gaten in de weg veren we vaak omhoog en door het constante trillen en butsen moeten we steeds naar de wc ondanks dat we bijna niets drinken. Zo gaat het kilometer na kilometer door.. ondertussen komen we wel langs de mooiste landschappen. Mooie gebergten en bergdorpjes met de volken met hun typische kleding en allerlei dieren die om het huis en op de weg lopen. Na een zéér oncomfortabele reis van 9 uur hebben we eindelijk Dien Bien Phu bereikt en gaan we op zoek naar een slaapplaats. Maar als eigenaren van een guesthouse niet eens in het Engels uit kunnen leggen wat je moet betalen voor een kamer wordt het lastig. Maar het eten werd nog moeilijker. Uiteindelijk werden we mee een keuken in genomen en daar hebben we wat herkenbare etenswaren aangewezen die we later op ons bord kregen. Als Stan daarna aan tafel een cola besteld wordt er een pakje sigaretten en een aansteker gebracht. Uh ja..
Dag 2.. oncomfortabeler dan gisteren kan het vandaag niet worden dachten we. Als we om half 6 's morgens aankomen bij de bus zit deze al behoorlijk vol en wordt onze bagage op het dak gebonden. Wij mogen met z'n tweeën plaatsnemen op één klapstoeltje in het gangpad. Zo, daar mochten wij de rest van de dag blijven zitten. In het busje liggen weer overal op de grond zakken met rijst en andere goederen die onze beenruimte beperken. Na veel moeite zit iedereen op zijn plaats en moeten na 10 minuten rijden weer uitstappen. Ontbijtpauze?! Na de pauze duurt het weer even voor iedereen op zijn plaats zit, zeker omdat er nog extra mensen bij worden gepropt. Ongelofelijk. Onderweg stopt de bus nog een paar keer en steeds zeggen we tegen elkaar ‘dit past écht niet meer' maar jawel hoor.. gewoon duwen. Algauw kan de deur niet meer dicht en heeft Lijanne die al bij Stan tussen zijn benen zit nog een vrouwtje op schoot. Met 3 personen op 1 stoel, met 42 man in 1 busje. Achteraf is het grappig, maar op dat moment was het echt een hel. Om dan nog maar niet te spreken over de wegen. We hebben alleen maar op onverharde wegen gereden wat veel stof veroorzaakte waardoor we vaak met onze mouw voor onze mond zaten. En al die hobbels en gaten in de weg zijn nog minder comfortabel met meerdere mensen op je schoot. Bij de Vietnamese grens evenals bij de grens van Laos moet het hele busje leeggehaald worden wat een tijd duurt. Daar krijgen we een stempel, wordt onze temperatuur opgemeten (nog steeds vanwege H1N1) en moeten we zoals altijd te veel voor onze visa betalen omdat het douane personeel geen idee heeft van de omrekenkoers. Natuurlijk moesten we hier weer over onderhandelen. Als we terug in de bus stappen gebaard het Aziatische vrouwtje vrolijk dat ze wel weer bij Lijanne op schoot wil. Na de grens hebben we een betere zitplaats ingepikt waardoor we wat meer ruimte hadden. Tijdens zo'n oncomfortabele reis valt ons steeds op dat de Aziaten het allemaal over zich heen laten komen.
Het eerste wat we zagen van Laos is zoals we het hadden verwacht. Erg primitief, beelden zoals we ze kennen van het prehistorisch dorp. Verder is het rustig en groen. Uiteraard is er geen asvaltweg op onze route dus rijden we steeds door de stof en doorkruisen we verschillende riviertjes. Na negen uur rijden stopt de bus en hoeven we alleen nog maar met een gammel bootje een brede rivier over te steken om Muang Khoa te bereiken. We willen het liefst meteen doorreizen naar Luang Prabang maar de bus blijkt helaas net weg te zijn. Het lijkt erop dat we morgen pas het laatste stuk van 10 uur af kunnen leggen op dezelfde manier als de afgelopen twee dagen. Maar met drie andere reizigers gaan we opzoek naar een andere oplossing. We vinden uiteindelijk iemand die ons vijven voor een behoorlijk bedrag (115 dollar) dezelfde dag nog naar Luang Prabang wil brengen. We zijn allang blij dat iemand ons wil brengen en stappen na een hapje eten in zijn auto voor het laatste ‘stukje' (nog 8,5 uur rijden). Na wederom een hobbelige rit worden we om kwart voor 1 afgezet in Luang Prabang en onze chauffeur maakt dat hij weg komt. We blijken in de buitenwijk van de stad te staan, 6 kilometer van het centrum. Gelukkig zijn hier ook veel guesthouses en hotels. We gaan ze allemaal af maar we krijgen steeds te horen dat ze vol zitten.. dit hebben we nog nooit meegemaakt! We waren al vanaf die morgen half 6 aan het reizen en het was het half 2 's nachts en we konden geen slaapplaats vinden. Gelukkig komt er een tuktuk langs en helpt de local ons om een slaapplaats te vinden. Eindelijk naar bed! Achteraf kunnen we zeggen.. het is toch weer een ervaring. En.. dit is Laos. Vietnam was zo toeristisch dat het gemakkelijk reizen was. Laos is heel anders. Er zijn in verhouding niet zo veel toeristen en het land is erg arm en minder ontwikkelt dan andere landen in Azië (het hoort zelfs bij de armste landen ter wereld).

Luang Prabang
De oude hoofdstad van Laos ligt aan de Mekong rivier en heeft veel tempels en andere bezienswaardigheden. Ondanks dat het niet lijkt op de rest van Laos (logisch, want de meeste mensen wonen in hele kleine bergdorpjes) vonden wij het een erg leuk stadje. Elke avond was er een grote nightmarket waar alle soorten handgemaakte voorwerpen over de hoofdstraat werden uitgestald. Verder stonden er ook altijd de baguettestalls waar we voor 1 euro konden ontbijten en 's avonds had je de nightstalls waar we voor 1 euro een bord eten konden opscheppen van een eigen gemaakt buffetje. Hier zaten toeristen en locals door elkaar te eten waardoor er een gezellige sfeer hing. Ook stonden er veel kraampjes met vers fruit waarbij we onze eigen shake konden samenstellen voor 50 cent. Als we 's avonds door Luang Prabang liepen werd ons wel eens in het oor gefluisterd ‘pssst marihuana?!' Laos was de op een na grootste opiumproducent en ondanks dat drugs hier illegaal is, is het wel gemakkelijk verkrijgbaar.
De eerste dagen in Luang Prabang hebben we rustig aan gedaan. Deze dagen hebben we ons vorige verslag geplaatst en is Stan even ziek geweest. Gelukkig is dit ons tot nu toe bespaard gebleven ondanks dat we bijna alles eten (ook van de straatstalletjes en salades), natuurlijk alleen als het er betrouwbaar uitziet. We hadden gelezen dat 50% van de reizigers in Laos in de eerste twee weken ziek wordt en dat hebben we zelf ook aan ons lichaam gemerkt. Bij het maken van een reisplanning kwamen we erachter dat we eigenlijk niet zoveel tijd hadden in Laos en zijn we er weer flink vaart achter gaan zetten. Een van deze dagen zijn we met vier anderen naar de Kuang Si waterfall geweest. Dit is een grote waterval die zich vertakt in vele ‘kleinere' watervallen en via verschillende plateaus naar beneden stroomt. Nadat we het berenreservaat onder aan de waterval gezien hadden, volgden we de waterval naar boven. Bij elk plateau was een meertje waar we konden zwemmen (we baalden dat we onze zwemkleding niet bij hadden) waarna de waterval weer verder naar beneden stroomde. Het was erg mooi met helder blauw/turcoise water. Uiteindelijk kwamen we bij de laatste waterval. Dit was een hele hoge waterval waar het water tientallen meters naar beneden stortte. We hebben wat foto's gemaakt en ook hier moest Lijanne weer even met een local op de foto. We zijn benieuwd op hoeveel facebooks we ondertussen te zien zijn.
Verder hebben we in het centrum van Luang Prabang de Phou Si Hill beklommen waar bovenop een tempel staat. Het ging ons niet om de tempel, die hebben we ondertussen al veel gezien maar we hadden gehoord dat de zonsondergang vanaf hier erg mooi is. De zon was zo helder en ook de kleren waren erg mooi, we hebben weer genoten =)

Vang Vien
We hadden van medereizigers al veel over Vang Vien gehoord en we wilden dit graag eens met eigen ogen zien. Hier zie je niet het echte Laos maar het heeft meer weg van het Salou of Chersonissos. Die avond vertrok de bus om half 8 richting de hoofdstad en zouden wij onderweg om half 1 in de nacht in Vang Vien worden gedropt. Niet echt ideaal, maar dit ging nog vonden we. Het buskaartje was inclusief het ‘avondeten' wat we om 1 uur 's nachts kregen en bestond uit een pho soepje (typisch Aziatisch gerecht met bouillon, rijstnoodles, groeten en vlees). Uiteindelijk worden we om half 4 's nachts op een verlaten plek gedropt waar ‘toevallig' weer een tuktuk klaarstaat om ons verder te vervoeren. Zo wordt hier werk verschaft. We worden naar een guesthouse gebracht waar we snel naar bed gaan.
De volgende ochtend staan we om 10 uur op voor dé activiteit van Vang Vien, tuben. Echter bleek dat iedereen nog in z'n bed lag en tuben pas na 12 uur begon. We zijn toen maar wat gaan eten bij een van de TV-bars. Je hebt hier veel restaurants waar grote schermen hangen en de lage tafels zijn zo neergezet dat je de televisies niet kunt negeren. Normaal niet zo gezellig met die Aziatische soaps maar aangezien het hier op westerse jongeren gericht is stond de hele dag Friends aan en kijk je gezellig op de grond op een kussen met iedereen TV tijdens en na het eten.
We kopen nog een waterdichte tas en gingen toen onze band halen voor het tuben waarna we met een groep door een tuktuk afgezet werden bij de rivier. Tuben is met kleren en al in de band gaan liggen en je lekker mee laten voeren door de rivier die tussen de bergen stroomt. Langs de rivier liggen kroegen waar je aan kan leggen om een halve liter Beer Lao te drinken of een emmer sterke drank. Ondanks dat het weer niet goed was was het erg gezellig. Als we de rivier afgaan horen we de muziek en zien we feestende mensen. De kroeg zelf moet je wel op z'n Aziatisch voorstellen. Een paar tafeltjes, muziek en een zelfgemaakt kraampje waar je bier of andere drank kunt kopen. Ook zijn er bij de ‘cafés' zelfgebouwde toestellen om de tubers te vermaken. Zo is er een touwslinger gemaakt waarbij je van een hoog platform naar beneden kan zwieren. Je moet wel op het juiste moment loslaten om niet op de rotsen te landen maar in het water. Deze stunts en alcohol gaan niet altijd goed samen waardoor er de afgelopen jaren vijf personen zijn overleden om nog maar niet spreken over het aantal botbreuken. Zo zijn er meerdere levensgevaarlijke activiteiten langs de tuberoute waar veel mensen na een slok alcohol aan deelnemen. Niet zo gek dat er in dit dorp een ziekenhuis gebouwd is. Ook gebeuren er veel ongelukken bij het tuben doordat er een aantal stroomversnellingen zijn en er veel rotsen ineens opdoemen. Gelukkig zijn wij hier veilig uitgekomen ;) en het was zeker lachen om een keer te doen.
's Avonds hebben we weer wat gegeten in een TV-bar waar we iets anders zagen waar Vang Vien om bekend staat. Ze hebben hier namelijk ‘happy pizza's' en ‘happy shakes' (met marihuana, paddo's of opium). Er wordt hier veel gebruik van gemaakt ondanks dat het illegaal is dat als je wordt betrapt, je een boete krijgt en zelfs je paspoort wordt afgepakt. Sommige mensen hadden duidelijk van deze pizza's of shakes gehad ;) Ondanks dat we hier pas net waren zijn we weer opzoek gegaan naar een busticket terug naar Luang Prabang. Het was leuk om de sfeer eens te proeven maar we willen het echte Laos zien, zeker nu we zo weinig tijd hebben en het weer hier toch te slecht is voor andere activiteiten. Deze keer hadden we een minibusje waarmee we weer eens op een normale manier vervoerd werden.
Terug in Luang Prabang bleek net de optocht te beginnen om te vieren dat de stad 15 jaar op de wereld erfgoedlijst staat. Na deze optocht met vele mooi verklede en versierde mensen en wagens, zijn we opzoek gegaan naar activiteiten om zo meer van Laos te zien.

Olifantentour
Samen met drie Engelse meiden en onze tourguide zijn we naar een olifantenkamp gereden. Daar stonden de olifanten ons al op te wachten. Wat een kolossale dieren, alleen die poten al. Maar wel erg mooie en lieve beesten merken we al snel! Na wat foto's klimmen we in het zitje dat op zijn rug gebonden is. De olifant loopt met ons door de jungle en we staan er versteld van hoe de olifant met ons een steile berg op loopt. Iemand mag in de nek van de olifant gaan zitten en dat laat Stan zich geen twee keer zeggen. Dan gaan we de berg af en moeten we ons goed vasthouden. Elke stap beweeg je namelijk met de olifant mee. De olifant is ook best behaard en vooral op zijn hoofd heeft hij dikke stekeltjes, een grappig gezicht. Na een uurtje op zijn rug te hebben gezeten komen we weer terug in het kamp. De bewoners van het kamp komen met ons meekijken en er wordt van alles verteld over de olifanten. Geïnteresseerden kunnen een olifant via ons bestellen voor 15.000 euro (excl. Verzendkosten) ;) Reken wel op een behoorlijke maaltijd voor je nieuwe huisdier die bestaat uit 200 kilo bamboe per dag.. We geven ze eten en het is grappig hoe ze de bamboe met hun slurf aanpakken en het dan naar hun mond brengen waar het vervolgens met veel kabaal verpulverd wordt. Na een tijdje gaan we met de boot naar de overkant. Daar is de ´pak ou cave´ waar we veel over gelezen hebben en ook wel bekend staat als de grot met de duizend Boeddha´s. We kwamen in een donkere grot waar monniken met een ritueel bezig waren. De Boeddha´s zijn naar deze grot gebracht nadat de tempels waar ze in stonden verwoest waren tijdens de oorlog, vandaar de grote verzameling Boeddha's.
Hierna was het tijd voor het olifantenbadderen, spannend! We zaten samen op één olifant, nu zonder zitje. Het op de olifant komen was nog een hele klim. Doordat de olifant zijn voorpoot omhoog hield alsof hij een pootje gaf konden we onze voet daarop zetten en moesten we ons vervolgens aan zijn oor omhoog te trekken. Omdat Lijanne het zielig vond om aan het oor te trekken trok ze bijna Stan van de olifant. Daar zaten we dan uiteindelijk! Stan kon zich met zijn benen om de nek van de olifant vastklemmen maar Lijanne zat wat minder goed waardoor ze zich enkel vast kon houden aan Stan. Het oor van de olifant flapperde steeds precies tegen Lijannes kniereflex aan waardoor ze de olifant steeds een schopje gaf. We liepen naar de rivier voor het badderen en hiervoor moesten we een steile helling af. Wij hadden niet verwacht dat dit goed zou gaan, Lijanne durfde soms niet te kijken. Als de olifant stijl naar beneden moest lopen zakte hij eerst door zijn achterpoten en zetten vervolgens zijn voorpoten naar voren. In de rivier bleven we op de olifant zitten en gingen we zo mee het water in. Af en toe kwam de slurf boven water en kwam er eerst wat water uit gesproeid voordat hij adem haalde. Een van de olifanten kon als een rodeostier ons eraf schudden. We moesten ons vasthouden aan de oren maar omdat we dat zielig vonden vlogen we er meteen af. Van onze gids moesten we ook even op de olifant gaan staan voor de foto, even wat onwennig maar wel een grappig resultaat. Na een tijdje gebadderd te hebben met de olifanten gingen we uit de rivier en mochten de olifanten nog even grazen op de oever voor we weer met de olifant de steile berg opklommen naar het kamp. Daarna zijn we terug gereden naar Luang Prabang. Onderweg zijn we bij Wiskey Village gestopt en hebben we een paar borrels rijst wiskey, zogenaamde LaoLao geproeft.

Tweedaagse trekking
We wilden nog graag enkele van de bergdorpjes zien waarin het grootste gedeelte van de bevolking van Laos woont. Deze dorpjes moet je voorstellen als een paar bamboehutjes bij elkaar op een open plek in de bergen. We zijn op een tweedaagse trekking door de bergen gegaan en we hebben zelf ook in zo'n dorpje geslapen. Het was een geweldige ervaring! De eerste dag zijn we met onze gids door de bergen getrokken en hebben we een aantal dorpjes bezocht. Onderweg komen we ook enkele Laotianen uit de bergdorpjes tegen. Zo was er een groepje vrouwen met kinderen aan het werk. De kinderen (ongeveer 7 jaar) waren aan het werk met een kapmes ter groote van hun halve lichaamslengte om brandhout te verzamelen. Steeds als we een foto wilden maken van een vrouw die graan aan het stampen was rent ze snel weg, ze is bang voor de camera. Het is hier ook zo'n andere wereld. Bamboe-hutjes, geen elektriciteit, geen auto's of brommers en het volgende dorpje is alleen via smalle wandelpaadjes door de bergen te bereiken. Onderweg lopen we met onze blote voeten door een riviertje en als we weer op de oever staan en onze schoenen aantrekken komen we erachter dat we massaal worden aangevallen door bloedzuigers die via onze schoenen naar boven proberen te kruipen. We zetten het even op een rennen en halen vervolgens de laatste snel van onze schoenen af. Het was een mooie trekking en aan het eind van de middag komen we aan in het dorpje waar we overnachten. Dit is groter dan de eerdere dorpjes die we hebben gezien. Mensen die voor hun bamboehutjes bij elkaar zitten en aan het werk zijn, koken op een kampvuurtje en kinderen die spelen met zelfgemaakt speelgoed. Dit dorpje van ongeveer 75 families had de luxe dat ze 1 televisie tot hun beschikking hadden. Er stond een aggregaat en inwoners van het dorpje konden voor 5 cent per avond TV kijken. Ze hebben voor bezoekers een aantal biertjes op de plank staan en bij het eten krijgen we een lauw Beer Lao (omdat er natuurlijk geen koelkast in het dorp is) aangeboden waar eerst nog een stofdoek overheen wordt gehaald.
Er wordt een kampvuurtje gemaakt waar we met z'n allen omheen gaan zitten. Ondertussen zien we vuurtjes in de bamboehuisjes. ‘Hoe zit het met de brandveiligheid?' denkt Stan meteen. Onze gids kan ondertussen niet ophouden met praten en hij verteld van alles over het leven in Laos en zijn eerdere leven als monnik. Verder gooit hij een Cassave (een wortelknol) in het vuur die we nadat hij gaar is op kunnen eten. Onze telefoon heeft geen bereik maar is wel handig om als het hele dorp donker en uitgestorven is ons ‘hutje' op te zoeken. Op de bamboevloer van het hutje ligt onder het muskietennet een flinterdun matrasje. Niet echt comfortabel maar het hoort bij het leven in een Lao-dorpje.
De volgende ochtend maken we ons klaar voor een korte trekking waarna we 3 uur gaan kayaken. Aangezien Stans motto is ‘als je haar maar goed zit' gaat hij in het dorpje op zoek naar een spiegeltje. Als hij er een gevonden heeft staan een man en vrouw geïnteresseerd te kijken naar de gel en willen ze ook wel wat om in hun haar te smeren. Nadat de man wat gel in zijn kuif heeft gesmeerd loopt hij trots door het dorp. Wij worden nog gevraagd of wij iets in het ‘school donatie boekje' willen schrijven en een donatie willen doen. Veel scholen in Laos zijn namelijk gebouwd en worden onderhouden door het geld wat onder andere toeristen schenken. Na het ontbijtje namen we nog een kijkje in de school die we vet gesponsort hebben ;) en begonnen daarna aan de trekking die een uurtje duurde. We liepen naar de rivier waar onze kajakken al klaar lagen maar we moesten eerst met een bootje naar de overkant van de rivier. Gelukkig was dit bootje een stuk veiliger dan het bootje van de dag ervoor. Toen zaten we namelijk in zo'n smal, oud en vooral lek houten bootje dat we echt vreesden dat ons bootje zou zinken en dat we met onze camera's en ons laptopje in het water zouden vallen! Er zaten flinke gaten in het bootje en het water stroomde binnen. We durfden ons niet te bewegen en niet eens te omkijken, want anders zou het bootje al uit balans raken en kapseizen. Het bootje kwam steeds dieper in het water te liggen en onze schoenen werden al nat. Gelukkig kwamen we beide keren veilig aan de overkant. Voor het kajakken stopten we onze spullen in een waterdichte tas en legde eerst een kleine stukje af over de rivier. We stopten bij de bekende Ted Sea waterval voor een lunch. Ook weer zo'n brede en lange waterval, maar niet zo vol omdat het al een paar dagen niet geregend had. Na de lunch hebben we 2,5 uur gekajakt. Een hele mooie tocht tussen de bergen met de weerspiegeling van de zon op het water. Echt genieten ondanks de inspanning ;) Op de route zaten ook een aantal stroomversnellingen die er nog wat actie in brachten. Toen we aankwamen bij het eindpunt zijn we weer naar Luang Prabang gebracht en reisden we de volgende dag met de boot richting de grens van Thailand.

Reis naar Thailand
Deze boottocht duurde 2 dagen waarna we nog 1 dag met de bus moesten reizen. Omdat we pas om 8 uur bij de boot hoefde te zijn, zijn we 's morgens vroeg opgestaan zodat we om 6 uur de ‘monk proseccion' zouden zien. We hadden wat ‘sticky rice' en een gerechtje in bananenblad gekocht voor de monniken en voegde ons bij de rest van de mensen die aan de zijkant van de weg zaten. Toen kwamen er van alle kanten rijen monniken met een pot lang waarin zij eten verzamelden. De mensen aan de zijkant van de straat deden hier eten in, bij iedere monniken een beetje. Lijanne hield nog even de rij op omdat ze dacht dat de monniken zelf wel het eten pakte uit haar tas maar de eerste monnik gebaarde dat zij zelf het eten in de pot moest doen. Een mooi gezicht om rijen vooral jonge monniken met een kaal hoofd in oranje gewaden langs te zien lopen en leuk om hier aan deel te nemen. We hadden niet zo veel monniken verwacht dus helaas was ons eten al halverwege de monnikenstoet op.
Daarna pakten we onze spullen en liepen we naar het ferry station. Omdat veel mensen hier echt geen Engels kunnen, zelfs het woordje ‘boat' bleken ze niet te begrijpen, werden we steeds de verkeerde kant op gestuurd. Na een uur lopen komen we bij de boot aan waar we eerst met al onze bagage zo'n smal en gammel plankje over moesten lopen dat we opgelucht waren toen we daarna droog in de boot zaten. In de boot stonden veel kleine houten bankjes die eruit zagen alsof ze door kinderen bij bouwdorp gemaakt waren. Gelukkig waren we nog vroeg en waren er twee gewone stoelen voor ons over, een hele meevaller. We hadden ons fleecevest al uit de backpack gehaald omdat we dachten dat we dat deze twee dagen wel konden gebruiken als kussentje op die harde bankjes. Deze twee dagen op de boot varen we weer door de mooie ongerepte natuur van Laos. Links en rechts zien we bergen en soms zien we tussen de bomen door kleine bamboedorpjes liggen. Beide nachten overnachten we in een klein stadje langs de Mekong. De volgende dag gaan we de Thaise grens over waar we nog een kleine tegenvaller hebben met ons visum. We vliegen namelijk 8 januari naar India maar omdat we over land Thailand vanuit Laos binnen komen krijgen we maar een visum tot 6 januari. Dat wordt dus twee dagen illegaal verblijven en daarna een boete betalen. In Thailand reizen we verder met de bus naar Chang Mai en komen die avond rond 10 uur aan op onze bestemming.

Dit waren onze twee weken in Laos. We vinden het echt super om op verschillende manieren te merken dat, ondanks de lange verslagen, er nog zoveel mensen zijn die ons volgen! Het is erg leuk om een bericht of e-mail te krijgen vanuit Nederland omdat dit toch enige manier van contact is met het thuisfront. Bedankt daarvoor! En voor nu... een hele fijne jaarwisseling en de beste wensen voor het nieuwe jaar alvast!

Liefs van ons.